Author page: Editor

මෙවර ජාත්‍යන්තර ස්ත්‍රී දින සැමරුම ඩාබිදු  සාමූහිකයේ අනුග්‍රහයෙන් 06/03/2022 දින‍ කිලිනොච්චි දිස්ත්‍රික්කයේදී සමරනු ලැබිණි

මෙයට කටුනායක වව්නියාව හා කිලිනොච්චි ප්‍රදේශ වල ඇගළුම් ක්ෂේත්‍රයේ සේවය කරන  කම්කරුවන් ඒකරාශී කොටගෙන පැවැත්වීමට ලැබීම විශේෂ සිදුවීමකි

මෙවර ස්ත්‍රී දින සැමරීමේ විශේෂ තේමාව වූයේ සී -190 සම්මුතිය අපරානුමත කරගැනීමයි.  මෙම සැමරම වඩාත් අර්ථවත් කරමින් කම්කරු අයිතීක් තහවුරු කරන ලෙස ඉල්ලා විරෝධතා පා ගමනක් පැවැත්වීමද එහිදී සී 190 අපරානුමත කරන ලෙසද ජීවත් වීමට සරිලන වැටුප් ලබා දෙන ලෙසද ආයතන වල හිංසනයන් දුරලන ලෙසද ඉල්ලා සටන් පාඨ කියමින් පා ගමනින් සැමරුම් ස්ථානය වෙත පැමිණ උත්සවය ආරම්භ කෙරිණි

සියළු දෙනා නියෝජනය කරමින් පොල් තෙල් පහන් දැල්වීමෙන් අනතුරුව ඩාබිදු සාමූහිකයේ වැඩසටහන් සම්බන්ධීකාරක විසින් වැඩසටහනේ  අරමුණ පැහැදිලි කරමින් වර්තමානයේ කාන්තාවන් මුහුණ පාන ගැටළුකාරී තත්වයන් පිළිබදව සභාවට අදහස් ඉදිරිපත් කළ අතර එහිදී ගෘහස්ථ හිංසනයේ ගොදුරු බවට පත්වෙමින් 4/1 සමීපතමයන්ගේ හිංසනයට ලක්වන බවත් ලෝකයේ කාන්තාවන්ගෙන් 5/1 ක් කුමණ  හෝ හිංසනයකට ගොදුරු වී ඇති බවත් මෑතකදී කැළණිය විශ්ව විද්‍යාලය විසින් කල සමීක්ෂණයකදී සිය දිවි නසා ගැනීම් නිසා සිදුවූ මරණ වලදී 65% ප්‍රමාණයක් තම සමීපතමයන් විසින් සිදුකල මරණ නිසා සිදුවූවක් බවද ඒවා වැඩි ප්‍රමාණයක් වාර්තා නොවන බවද ප්‍රකාශ කර සිටියහ. එසේම ඇගළුම් කර්මාන්තශාලා වල සේවා පරිසරය තුළ සිදුවන හිංසනයන් පිළිබදවද මෙහිදී සදහන් කළ අතර මේ නිසාම නීතියේ ආරක්ෂාව නොලැබෙන තත්වයක් යටතේ අනිවාර්යයෙන් සී 190 සම්සුති අපරානුමත කර ගැනීම සදහා සියළු උත්සහයන් දැරිය යුතු බවද ප්‍රකාශ කලාය.

මෙහිදී ඇගළුම් කර්මාන්තශාලා නියෝජනය කරමින් ශ්‍රමික සහෝදරියන් සිය අත්දැකීම් ඉදිරිපත් කරමින් රැකියාව නිසාම විදින්නට සිදුවන අපහසුතාවන් මෙන්ම නීීත්‍යානුකූල රැකවරණය අහිමි වීම නිසා සිදුවන හිංසාකාරී තත්වයන් මෙහිදී මතුකර ගැනීමට හැකි විය

ප්‍රධාන දේශණය සදහා පැමීණි නීතිඥ රොබින්සා මහත්මියද වැඩ ලෝකය තුළ සිදුවන හිංසනයන් සම්බන්ධව ඇති තත්වයන් සම්බන්ධව සභාවට කරුණු පිළිබද වාර්තා කළ අතර මෙම සම්මුතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී බවතින නිතිමය දුර්වලතාවන් පිළිබද වැදගත් කරුණු ඉදිරිපත් කරමින් පැමිණි පිරිස දැනුවත් කරන ලදි

විවිධ නර්තනයන් හා නාට්‍යමය ජවනිකාවලින් ඔපවත් වූ මෙම වැඩ සටහන අවසානයේ පැවති පොදු සාකච්ඡාවේදී පවා සේවකයින්ගේ අදහස් මතු වූ අතර සාර්ථක ලෙස එදින වැඩසටහන නිමාවට පත්වුණි

The apparel sector in Sri Lanka contributes 7% to the country’s total GDP. In 2019 it earned a record high of US$ 5.3 billion U.S. from export earnings. The industry represented 46.9% of the country’s total exports (59% of industrial exports) at US$ 9,426 million in 2019. The market constitutes accelerated demands from the EU, US, Canada, The United Arab Emirates, Australia, and Japan. In 2019 exports to the EU grew over 5 percent per year and reached 2.2 billion U.S. dollars while exports to the United States recorded a growth of 3.3 percent year reaching 2.3 billion U.S. dollars. Despite the contractions in global demand for the products and disruptions to the supply chain of raw materials amidst the current COVID – 19 pandemic, the industry continued to yield profits earning US$ 3,434.8 million from exports in January – August 2021 which is a 20.4% increase over that of January

– August 2020, US$ 2,853.1 evidencing the commercial stability and the sustainability of the industry.

Background

With economic liberalization and open markets, Sri Lanka welcomed industrious foreign direct investments since 1977. Immunized by government concessions, incentives, and infrastructure, the apparel sector started to flourish leading up to establishing 14 special zones commonly knowns as Free Trade Zones across the island since its first installation in Katunayake in 1978. Manufactures and exporters can vary from large to small & medium scale depending on the production capacity. Although the majority of the export-oriented clothing factories are SMEs and they are scattered across the country. Within these factories are some of the best-produced garments ranging from sportswear, lingerie, loungewear, bridal wear, workwear, swimwear to children’s wear under world-renowned labels such as Victoria’s Secret, Gap, Liz Claiborne, Next, Jones New York, Nike, Tommy Hilfiger, Pink, Triumph, Ann Taylor, Speedo, Abercrombie & Fitch, Land’s End, Marks & Spencer, etc. The sector provides around 300,000 to 600,000 direct employment in 300 to 360 garment factories around the country. Amongst which 78% is identified as female labor performing routine work such as sewing machine operation. Amidst rural poverty and unemployment, in pursuit of the comfort of their families and children, women living in rural areas migrate to the FTZs catering to the abundance of demand for “light manufacturing labor” in garment factories.

Marching towards a “living wage”

Although the garment industry in Sri Lanka provides an unprecedented number of jobs to women in the rural poverty line of Sri Lanka, contributing to economic growth and positive balance of payments in the country, it has come at a price – and it is the workers who are paying it.

Apparel sector workers in Sri Lanka are paid a basic salary of approximately 120-175US $ (25,000LKR – 35,000LKR) per month including overtime and other incentives which don’t even cover their basic expenses. As sole breadwinners of their families, these workers remit around two-third of their paycheck back to their families in rural villages leaving a bare minimum for their survival in free trade zones, which entails food, accommodation, transportation, and other living costs. Typically, food accounts for over 50% of the monthly income of low- income groups however there is a drastic change in this pattern observed among apparel sector workers due to hidden costs such as boarding and hostel payments, weekly transportation back to their villages, water bills, electricity, and other utility bills, overtime work, deviation from their family and social life.

Currently, the cost of living estimated for a family of four per month in Sri Lanka is around 400US $ (80,000 LKR) which is over twice of apparel sector workers’ monthly income inclusive of incentives and overtime led to finding extra money from illegal trades such as prostitution, working at illegal massage parlors and sending their underage children to work. For some of them obtaining microfinance is the last resort. “Extremely low wages are a cause of forced labor and debt bondage”.The ILO has therefore encouraged national authorities to set minimum wages to prevent the payment of extremely low wages that are insufficient to maintain the workers and their families”(Weissbrodt, David; Anti-Slavery International; 2002). Although the ILO convention has taken such measures to provide minimum wages, currently, the minimum wage of these workers is only 78.58US$ (16,000LKR), which is still not a justifiable, fair wage given that they are working for a multi-billion-dollar industry that directly contributes to a positive trade balance. Further, Sri Lanka’s apparel sector is benefitting from large the European Union’s Generalized System of Preferences (GSP+) concession, However, the benefits are not equitably distributed among these factory level workers who are the backbone of the entire production process, and there are no dialogues identifying constructive mechanisms to ensure the trickle-down of benefits to workers, despite many attempts by Trade Unions and labor NGOs.

According to Asia Floor Wage statistics, “For an average item of clothing only between 0.5-3% of the cost goes to the worker who made it. This means that on an €8 t-shirt, the most a worker will get paid is 24 cents.” Not only does this evidence the exploitation of labor in the sector but also questions whopping profits margins and its equitable distribution. As mentioned above apparel sector in Sri Lanka enjoys a surplus and benefits derived from government subsidies and the European Union’s Generalized System of Preferences (GSP+) scheme hence proportion paid to labor is not only justifiable but also questions many aspects of the industry including corruption inside factories at the expense of labors.

As minimum wages and other statutory measures fail to provide solutions to notoriously low wages in the apparel sector, stakeholders who are concerned about this issue including INGOs, NGOs, and Civil Society Organizations propose a “Living Wage” as a sustainable solution. “A living wage, recognized by the UN as a human right, is a

wage that is sufficient to afford a decent standard of living for a worker and their family. It should be earned in a standard workweek of no more than 48 hours and must include enough to pay for food, water, housing, education, health care, transportation, clothing, and some discretionary earnings, including savings for unexpected events (Labor behind the label). Thus, according to the research conducted by “Labor behind the label” in 2020, the Living wage benchmark (AFW2020 and CCC estimates) vs average minimum wage in Sri Lanka is 13% at a minimum wage of 49.12 US $ (10,000LKR) and calculated “living wage” of 371.32 US $ (75,601LKR).

Impaired wages amidst Covid-19 pandemic.

The Covid-19 pandemic had drastic effects on the apparel sector and its workforce. With the identification of the initial group of patients, the Sri Lanka government instituted a 1-month national lockdown from the end of March to the of end April 2020 to prevent the spread of the virus. Factories were permitted to reopen at the end of April 2020, albeit with limited staff. In October 2020 the second wave of the pandemic emerged from a leading apparel factory in the country causing the virus to spread among more than 15,000 workers across EPZ. Trade unions argued that the emergence of the second wave from the apparel sector was due to poor health practices and the negligence of factory authorities. Along with the spread of the virus in factories lot of workers had to face wage loss in various manners. Many factories have halted paying workers incentives such as overtime and attendance bonus and even the April and December annual bonus. Wages of workers who were under quarantine were also deducted in several factories. Irrespective of the prevailing health situation in the country in 2021, the factories continued their functioning, and workers were compelled to attend to work in some cases without the incentives provided. To maintain the health and safety of the workers, there were guidelines drawn by the health authorities of the government. But some factories neglected in following the provided guidelines. As the Sri Lankan garment industry has been affected by lower orders during the pandemic, in early May 2020, a tripartite task force led by the Ministry of Labour reached an agreement that required employers not to terminate workers’ employment during the pandemic and to pay 50% of workers’ basic wages, or at least LKR 14,500, if workers are furloughed. This agreement was later extended to October 2020 and then factories continued the practice until March 2021. Nevertheless, Sri Lanka’s earnings from textiles and garment exports increased by 28 percent year-on-year to

$2.487 billion during the first six months of 2021, according to the statistics released by the Central Bank of Sri Lanka. This is an indication of workers’ commitment even amidst the pandemic. According to the Clean Cloth Campaign (CCC) ‘Still, underpaid report’ estimated wage gap for Sri Lanka’s garment workers from March 2020 to April 2021 of LKR 61.763 billion (US$313.5 million), which is the combined impact of lost wages during the first lockdown, job losses without due severance, continued furlough arrangements from June to August 2020, and unpaid bonuses in 2020.

Free Trade Zone workers didn’t even receive 24.65 US $ (Rs. 5,000) government Covid subsidy despite meeting the prerequisites, as they were not registered voters in areas of current residence, despite being a resident and working there for a prolonged period.

While economically stable households used this emergency as an opportunity to expand family relationships, working women in free trade zones were in a dilemma. Lower wages in the industry tie workers in a vicious cycle of poverty. In absence of sufficient financial resources to obtain nutritious food, their physical health and quality of life have deteriorated which are directed consequences of low wages.

With oppression at the workplace owing to the fear of losing jobs, pay cuts, huge targets and not having recovery plans to manage their future, family life and personal relationships of the Free Trade Zone workers, who are mostly women, were also negatively affected. With restrained movement and lack of social engagement, intimate partner violence in workers’ households has soared. Many complaints of physical harm and life threats were reported to the local police and hospitals amidst the lockdown flagging a shadow pandemic.

The Da Bidu Collective announces a Happy New Year to all working people, including those working in the Free Trade Zones. Rulers of companies as well as the government should move towards respecting and recognizing the trade union rights of workers. Considering the existing cost of living, action should be taken to provide a decent living wage and to reduce the cost of living. It is also the responsibility of the government to take the necessary steps to move towards a more democratic orientation. The Da Bindu Collective says that if the government takes action to curtail the rights of the working people, it is ready to fight as a trade union when necessary.

A look back at the past year

Last year was not a good year for working people because of the Covid 19 epidemic. They were persecuted more than ever by the rulers. Due to the unexpected rise in the cost of living, wages were not enough. But in the midst of that situation, the Da Bindu Collective had the opportunity to provide various reliefs and programs for the working people in the Free Trade Zones.

In January 2021, awareness programs on reproductive health were launched for the employees of the Biyagama and Katunayake Free Trade Zones. The specialty was the training session held for the representatives of the civil society organizations working for the free trade zone employees. Paba Deshapriya, a resource person, aims to introduce new trainers into the field of reproductive health.

The Women’s Day celebration of the Da Bindu Collective was held last March and focused on the rights of working women. Also supported the protest against the prejudice against Ansel Lanka trade union leaders who existed at Biyagama. Meanwhile, Dabindu supported to program against the microcredit issue that was organized by affected women. The program was held at Hingurakgoda.

In the midst of the epidemic situation in May and June, Da Bindu launched a number of online programs and a program to commemorate the slain Roshen Chanaka. Chamila Thushari of the Da Bindu Collective, who represented a number of programs from July to October, spoke on labor rights. It is a great opportunity to meet with the UN Special Rapporteur in November to comment on the situation.

In December, working women in Kilinochchi visited the Nuwara Eliya District to share their experiences and all facilities were provided by the Da Bindu Collective.

Read Sinhala Article සිංහලෙන් කියවන්න

නිදහස් වෙළඳ කලාපවල සේවය කරන සියලු දෙනා ඇතුළු වැඩ කරන ජනතාවට සුබ නව වසරක් ප්‍රාර්ථනා කරන බව ඩා බිදු සාමූහිකය නිවේදනය කරයි.  සේවකයන්ගේ වෘත්තීය අයිතිවාසිකම් ගරු කරන සහ පිළිගන්නා තැනට පාලකයන් මෙන්ම ආණ්ඩුවද යොමු විය යුතුයි. පවතින ජීවන වියදම සළකා බලා ජීවත් වීමට ප්‍රමාණවත් වැටුපක් ලබා දීමටද, ජීවන වියදම අඩු කිරීමටද කටයුතු කළ යුතුය. එසේම වඩාත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නැඹුරුවක් කරා යොමු වීමට අවශ්‍ය පියවර ගැනීමද ආණ්ඩුවේ වගකීමකි. යම් හෙයකින් වැඩ කරන ජනතාවගේ අයිතීන් කප්පාදුවට ආණ්ඩුව කටයුතු කරන්නේ නම් අවශ්‍ය අවස්ථාවල වෘත්තීය අරගලවලට සූදානම් බවද ඩා බිඳු සාමූහිකය පවසයි.

පසුගිය වසර දෙස හැරී බැලීමක්

පසුගිය වසර කොවිඩ් 19 ව්‍යසනය නිසා වැඩකරන ජනයාට යහපත් වසරක් නොවීය. ඔවුන් වෙනදාටත් වඩා පාලකයන්ගේ පීඩාවට සහ හිංසනයට ගොදුරු විය. අනපේක්ෂිත ලෙස ජීවන වියදම ඉහළ යාම නිසා ලැබෙන වැටුප ප්‍රමාණවත් නොවීය.  එහෙත් ඒ තත්ත්වය මධ්‍යයේ නිදහස් වෙළඳ කලාප ආශ්‍රිතව වැඩකරන ජනයා වෙනුවෙන් විවිධ සහන හා වැඩසටහන් සම්පාදනය කරන්නට ඩා බිඳු සාමූහිකයට අවස්ථාව උදා විය.

2021 ජනවාරි මාසයේ කටුනායක, බියගම නිදහස් වෙළඳකලාපවල සේවිකාවන් වෙනුවෙන් ප්‍රජනන සෞඛ්‍ය ගැන දැනුවත් කිරීමේ වැඩසටහන් දියත් විය. විශේෂත්වය වන්නේ නිදහස් වෙළඳ කලාප සේවක සේවිකාවන් වෙනුවෙන් කටයුතු කරන සිවිල් සංවිධාන නියෝජිතයන් වෙනුවෙන් පැවැත් වූ පුහුණු සැසියයි. පබා දේශප්‍රිය සම්පත් දායිකාව වූ එහි ඉලක්කය වූයේ ප්‍රජනන සෞඛ්‍ය විෂයයෙහි පුහුණුකරුවන් බිහි කිරීමයි.

 කිලිනොච්චියෙන්  නුවරඑළියට නෑගම්

පසුගිය මාර්තු මාසයේදී ඩා බිඳු සාමූහිකයේ කාන්තා දින සැමරුම පැවැත් වූ අතර එහිදී වැඩ කරන කාන්තාව තේමා කරගනිමින් අයිතීන් ගැන අවධානය යොමු කරන ලදී. ඇන්සල් ලංකා වෘත්තීය සමිති නායකයින්ට සිදු වූ අගතියට එරෙහි විරෝධතාවට බියගමදී සහය දැක්වීමද සිදු විය. ඒ අතර ක්ෂුද්‍ර ණය හේතුවෙන් විපතට පත් කාන්තාවන්ගේ අරගලයට සහය දීම සඳහා හිඟුරක්ගොඩ පැවති වැඩසටහනට එක් වීමද කැපී පෙනේ. 

වැඩි විස්තර සඳහා ඩා බිඳු පුවත් හසුන කියවමු

මැයි ජූනි මාසවල කොවිඩ් ව්‍යසනය මධ්‍යයේ වුව ඔන්ලයින් වැඩසටහන් ගණනාවක් පවත්වමින් ඩා බිඳු මෙහෙවර දියත් වූ අතර ඝාතනයට ලක් වූ රොෂේන් චානක සැමරුම් වැඩසටහනක්ද පැවැත්විණ. ජූලි මාසයේ සිට ඔක්තොම්බර් දක්වා පැවති වැඩසටහන් ගණනාවක නියෝජිතවරිය ලෙස සහභාගී වූ ඩා බිඳු සාමූහිකයේ චමිලා තුෂාරි කම්කරු අයිතීන් සම්බන්ධයෙන් අදහස් දක්වනු ලැබුවාය. නොවැම්බර් මාසයේ එක්සත් ජාතීන්ගේ විශේෂ වාර්තාකරුවා හමු වී පවතින තත්ත්වය පිළිබඳ අදහස් දැක්වීමට ලැබීම මහඟු අවස්ථාවකි.

දෙසැම්බර් මාසයේ කිලිනොච්චියේ වැඩ කරන කාන්තාවන් අත්දැකීම් හුවමාරුව සඳහා නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයේ චාරිකාවක නිරත වූ අතර සියලු පහසුකම් සම්පාදනය කරන ලද්දේ ඩා බිඳු සාමූහිකයයි.

The Dabindu Collective says that the budget presented by the government for the year 2022 will not provide relief to working people in all sectors, including the Free Trade Zone. The government has failed to show anything other than the failure of management as people in the workplace are facing a number of serious crises in the face of the rising cost of living and the Covid 19 epidemic. Accordingly, no salary increase or other basic relief has been provided in this budget. Sri Lanka’s foreign exchange reserves are currently declining and facing severe economic hardship. At present, daily necessities are maintained on dollar income from exports of products in the free trade zone, including in the garment industry. In such an environment, the Dabindu Collective hopes that the government will intervene to provide sustainable relief to the working class in the free trade zone that contributes to these gains.

Garment export earnings in 2021 are expected to increase by about $ 150 million compared to 2020. That is due to the commitment of nearly 300,000 FTZ workers. In the midst of the epidemic, these workers were not being rewarded with relief, but with wage cuts and increased working hours.

Requests for relief were requested but not listened to

There was a request to increase, the minimum wage for private-sector employees in Sri Lanka from Rs. 16,000 to Rs. 26,000, but no action has been taken. The budget relief allowance for garment workers is Rs. 3,500. Although requests were made to increase it to Rs. 5,000, that request was not granted. The government has never been interested in considering Covid’s continued calls for improved quarantine facilities, as well as calls for the promotion of free trade zone infrastructure. Therefore, the Da Bindu Collective emphasizes that this budget has been forgotten by the working people.

සිංහලෙන් කියවන්න

2022 වර්ෂය ඉලක්ක කර ගනිමින් රජය ඉදිරිපත් කළ අයවැය නිදහස් වෙළඳ කලාපය ඇතුළු සියලු අංශවල වැඩ කරන ජනයාට සහන ලබා නොදෙන අයවැයක් බව ඩාබිඳු සාමූහිකය පවසයි. ජීවන වියදම ඉහළ ගොස් කොවිඩ් 19 වසංගතය හමුවේ බරපතල අර්බුද රැසකට වැඩ බිම්වල ජනයා මුහුණ දෙමින් සිටියදී කළමනාකරණයේ අසමත් බව මිස වෙනත් යමක් පෙන්වීමට රජය අපොහොසත්ව ඇත. ඒ අනුව වැටුප් වැඩිවීම් හෝ වෙනත් මූලික සහන ලබා දීමක් මෙවර අයවැයෙන් සිදුව නැත.

මේ වන විට ශ්‍රී ලංකාවේ විදේශ විනිමය සංචිත පහත වැටී දැඩි ආර්ථික දුෂ්කරතාවකට මුහුණ දෙමින් සිටී. දැනට එදිනෙදා අත්‍යවශ්‍ය කටයුතු හෝ පවත්වා ගෙන යනු ලබන්නේ ඇගලුම් කර්මාන්තය ඇතුළුව නිදහස් වෙළඳ කලාපයේ නිපැයුම් අපනයනයෙන් ලැබෙන ඩොලර් ආදායමෙනි. එවැනි පසුබිමක එම ඉපැයුම්වලට දායක වන නිදහස් වෙළඳ කලාපයේ ශ්‍රමික ප්‍රජාව වෙනුවෙන් තිරසාර සහන ලබා දීමට රජය මැදිහත් වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළ බව ඩාබිඳු සාමූහිකය පවසයි. 

2020 වසරට සාපේක්ෂව 2021 වසරේ ඇගලුම් අපනයන ආදායම ඩොලර් මිලියන 150කින් පමණ වැඩි වී ඇත. ඒ ලක්ෂ 03කට ආසන්න නිදහස් වෙළඳ කලාප ශ්‍රමිකයන්ගේ කැපවීම නිසාය. වසංගත පීඩාවන් මැද මේ ශ්‍රමිකයන්ට උපහාර දක්වා ඇත්තේ සහන සැළසීමෙන් නොව වැටුප් කප්පාදුව හා වැඩකරන පැය ගණන වැඩි කිරීමෙනි.

ඉල්ලා සිටියත් ඇහුම්කන් නොදුන් සහන ඉල්ලීම්

මේ වන විට මෙරට පුද්ගලික අංශයේ සේවකයන් සඳහා වන අවම වැටුප රුපියල් 16000 ක මුදල රුපියල් 26000 දක්වා වැඩි කරන මෙන් ඉල්ලා තිබුණද ඒ ගැන කිසිම අවධානයක් දැක්වීමට ක්‍රියා කර නැත. අයවැය සහන දීමනාව ලෙස ඇගලුම් සේවකයන්ට ලැබෙන්නේ රුපියල් 3500 කි. එය රුපියල් 5000 දක්වා වැඩි කරන ලෙස ඉල්ලීම් කළද එම ඉල්ලීමද ඉටු ව නැත. 

කොවිඩ් වසංගත නිරෝධායන පහසුකම් වැඩි දියුණු කරන මෙන් දිගින් දිගටම කළ ඉල්ලීම් මෙන් ම නිදහස් වෙළඳ කලාප ආශ්‍රිත යටිතල පහසුකම් ප්‍රවර්ධනය කරන මෙන් කළ ඉල්ලීම් ද කිසි සේත් සළකා බැලීමට ආණ්ඩුව උනන්දු වී නැත. එබැවින් මේ අයවැය වැඩකරන ජනයා අමතක කළ අයවැයක් බව ඩා බිඳු සාමූහිකය අවධාරණය කරයි. 

The Da Bindu Health Care Service organized by the Da Bindu Group was held today, October 24 at the office premises of the Da Bindu Group in Katunayake. The event was attended by nearly 150 employees of the Katunayake Free Trade Zone and was sponsored by the Katunayake Seeduwa Medical Officer of Health.
This health care program is conducted every year targeting the employees of the Free Trade Zone and its objective is to provide health clinical facilities to the working women who are deprived of opportunities and facilities.
“The Da Bindu Collective thinks it is our responsibility to find out about these working women. There we are concerned about their physical and mental health. These women who come to work in the free trade zone from faraway places do not have time to find out about their health. There are no facilities.
So we organize this program every year and give them the facilities they need. ” Commenting on today’s healthcare program, Chamila Thushari, Program Manager, Da Bindu Collective said.

There is no space in the queues on working days

The Katunayake Seeduwa Medical Officer of Health is committed to examining the health status of these working women and making the necessary recommendations, but the problem is that the relevant clinics are held on weekdays. These female workers, who report for work throughout the week, do not have the opportunity to attend any clinics.
Often Sundays, which are factory holidays, are the only day when women workers are allowed to be interested in their health issues, but the problem is that Sunday is a holiday and not generally reserved for clinics. Therefore, every year, the Da Bindu Collective comes forward to facilitate and coordinate such work.
In particular, other threats to the health of these women due to the Covid 19 epidemic had to be looked into. Accordingly, women who were unable to be vaccinated due to Covid 19 infection were also vaccinated at the same time. “Actually, there were people in this free trade zone who could not attend the scheduled dates of the vaccination because Covid grew up. We as the Da Bindu Collective wanted to vaccinate such female workers. So today, with the help of the health sector, we made room for that as well. We thank all the staff of the Katunayake Seeduwa Medical Officer of Health for looking into the matter with interest, ”said Chamila Thushari, appreciating the support received for the vaccination.

This month is the month of interest in breast cancer

October of each year is considered the month set aside for the task of preventing breast cancer. Therefore, the focus in October will be on breast cancer detection, prevention, and treatment. Tests to diagnose breast cancer, which can be fatal in women, were also carried out at the healthcare service today and the health staff worked to make them aware of breast self-examination.

The women workers who attended the health clinics also said that the training and attention they received during the period when it was stated that one in every 25 women were at risk of developing breast cancer.
During today’s program, Pap tests were also conducted to detect cervical cancer, which is common among women, and the women who attended the clinics said that the opportunity was very valuable. Women in the free trade zone do not have specialized clinics or facilities to perform such tests, so they are at risk.
At a clinic run by the Da Bindu Collective last year, several critically ill female workers were identified and referred for treatment. “In these programs, we also educate them about reproductive health. We also coordinate efforts to direct those in need of treatment to the health sector, ”said Thushari, adding that she appreciated the commitment and commitment of the health authorities.

සිංහලෙන් කියවන්න

ඩා බිඳු සාමූහිකය සංවිධානය කරන ඩා බිඳු සුව සත්කාර සේවාව අද ඔක්තොම්බර් 24 වන දා කටුනායක ඩා බිඳු සාමූහිකයේ කාර්යාල පරිශ්‍රයේදී පැවැත්විණ. කටුනායක නිදහස් වෙළඳ කලාපයේ සේවිකාවන් 150කට ආසන්න පිරිසක් සහභාගි වූ මේ වැඩසටහන සඳහා සෞඛ්‍ය සේවා සහාය සම්පාදනය කරන ලද්දේ කටුනායක සීදුව සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරි කාර්යාලයයි. සෑම වසරකම නිදහස් වෙළඳ කලාපයේ සේවිකාවන් ඉලක්ක කර ගනිමින් මෙම සුව සේවා සත්කාරක වැඩසටහන පවත්වනු ලබන අතර එහි අරමුණ අවස්ථාවන් සහ පහසුකම් අහිමි ශ්‍රමික කතුන්ට සෞඛ්‍ය සායනික පහසුකම් සම්පාදනයයි.

“ඩා බිඳු සාමූහිකය කල්පනා කරන්නේ අපේ වගකීමක් මේ වැඩකරන කතුන් ගැන හොයලා බලන එක කියලා. එහිදී ඔවුන්ගේ කායික මානසික නිරෝගී බවත් අපේ සැළකිල්ලට භාජනය වෙනවා. ඈත ගම්දනව්වලින් නිදහස් වෙළඳ කලාපයට ඇවිල්ලා වැඩ කරන මේ කාන්තාවන්ට තමන්ගේ සෞඛ්‍ය තත්ත්වය ගැන හොයා බලන්න වෙලාවක් නැහැ. පහසුකම් ඇත්තෙත් නැහැ. ඒ නිසා අපි හැම අවුරුද්දකම මේ වැඩසටහන සංවිධානය කරල ඔවුන්ට අවශය පහසුකම් සපයනවා.” යැයි අද පැවති සුව සත්කාරක සේවා වැඩසටහන පිළිබඳ අදහස් දක්වමින් ඩා බිඳු සාමූහිකයේ වැඩසටහන් කළමනාකරු චමිලා තුෂාරි පැවසුවාය.

වැඩ කරන දවස්වල පෝලිම්වල ඉඩක් නැත

කටුනායක සීදුව සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරි කාර්යාලය මේ ශ්‍රමික කාන්තාවන්ගේ සෞඛ්‍ය තත්ත්වය පරීක්ෂා කිරීමට සහ අවශ්‍ය නිර්දේශ ඉදිරිපත් කිරීමට කැප වී ක්‍රියා කරන නමුත් ගැටලුව වන්නේ සතියේ දිනවල අදාල සායන පැවැත්වීමයි. සතිය පුරාම සේවයට වාර්තා කරන මේ කාන්තා ශ්‍රමිකයන්ට කිසිදු සායනයකට සහභාගි වීමට අවස්ථාව ලැබෙන්නේ නැත.  බොහෝ විට කර්මාන්ත ශාලාවල නිවාඩු දිනය වන ඉරිදා දිනය පමණක් කාන්තා ශ්‍රමිකයන්ට තමන්ගේ සෞඛ්‍යයට අදාල ගැටලු පිළිබඳ උනන්දු වීමට ඉඩ ලැබෙන නමුත් එහිදී මුහුණ දෙන්නට සිදුවන ගැටලුව වන්නේ ඉරිදා දිනය නිවාඩු දිනයක් වීම සහ සායන සඳහා පොදුවේ වෙන් කර නොතිබීමයි. එබැවින් සෑම වසරකම මෙවැනි කාර්යයක් සඳහා පහසුකම් හා සම්බන්ධීකරණ දායකත්වය සැපයීමට ඩා බිඳු සාමූහිකය ඉදිරිපත් වෙයි. විශේෂයෙන් මෙවර කොවිඩ් 19 වසංගත තත්ත්වය නිසා මෙම කතුන්ගේ සෞඛ්‍යයට එල්ල වූ සෙසු තර්ජන පිළිබඳවද සොයා බැලීමට සිදු විය. ඒ අනුව කොවිඩ් 19 රෝගය වැළඳීම නිසා එන්නත්කරණයට භාජනය වීමට නොහැකි වූ කතුන්ට එන්නත් ලබා දීම ද මීට සමගාමීව සිදු විය.

“ඇත්තටම මෙහෙමයි, කොවිඩ් හැදුණු නිසා එන්නත්කරණය කරපු නියමිත දවස්වල ඒවට සහභාගි වෙන්න බැරි වුණු පිරිසකුත් මේ නිදහස් වෙළඳ කලාපේ හිටියා. අපිට ඩා බිඳු සාමූහිකය විදියටත්, ඩා බිඳු සාමූහිකයේ වෘත්තීය සමිතිය විදියටත් වුවමනාවක් තිබ්බා ඒ වගේ කාන්තා ශ්‍රමිකයන්ට එන්නත් ලබාදෙන්න. ඉතිං සෞඛ්‍ය අංශවල සහයෝගයෙන් අපි අද ඒ වෙනුවෙනුත් ඉඩ වෙන් කර ගත්තා. මෙහිදී අපි ස්තූතිවන්ත වෙනවා කටුනායක සීදුව සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරි කාර්යාලයේ සියලුම කාර්ය මණ්ඩලයට ඒ ගැනත් උනන්දුවෙන් සොයා බලා කටයුතු කිරීම ගැන” යැයි චමිලා තුෂාරි එන්නත්කරණය සඳහා ලද සහය අගය කරමින් පැවසුවාය.

මේ මාසය පියයුරු පිළිකාව ගැන උනන්දු වන මාසයයි

සෑම වසරකම ඔක්තොම්බර් මාසය පියයුරු පිළිකාව වළක්වා ගැනීමේ කෘත්‍යය සඳහා වෙන් කළ මාසය ලෙස සැළකෙයි. එම නිසා පියයුරු පිළිකා හඳුනා ගැනීම, ඒවා වළක්වා ගැනීම සහ ප්‍රතිකර්මවලට යොමු වීම ආදී කෘත්‍යය සඳහා ඔක්තොම්බර් මාසයේදී අවධානය යොමු කරනු ලැබේ. කාන්තාවන්ට මාරකයක් ව ඇති පියයුරු පිළිකා හඳුනා ගැනීම සඳහා වන පරීක්ෂණද අද සුව සත්කාරක සේවාවේ දී සිදු කරනු ලැබූ අතර පියයුරු ස්වයං පරීක්ෂාව පිළිබඳව ඔවුන් දැනුවත් කිරීමට සෞඛ්‍ය කාර්ය මණ්ඩලය ක්‍රියා කළේය. සෑම කතුන් 25 දෙනෙකුගෙන්ම අයෙකු පියයුරු පිළිකාවට ගොදුරු වීමේ අවදානමක් ඇති බව ප්‍රකාශිත සමයක තමන් ලද පුහුණුව හා අවධානය ඉතා වැදගත් බව සෞඛ්‍ය සායනවලට සහභාගි වූ කාන්තා ශ්‍රමිකයන් ද පැවසීය.

අද පැවති වැඩසටහනෙහි දී කාන්තාවන් අතර සුලබ ගැබ් ගෙල පිළිකා හඳුනා ගැනීමට අදාල පැප් පරීක්ෂණ ද සිදු කළ අතර  සායනවලට සහභාගි වූ කතුන් පැවසුවේ එම අවස්ථාව ඉතා අගනා බවයි. නිදහස් වෙළඳ කලාපයේ කතුන් සඳහා එවැනි පරීක්ෂණ සිදු කිරීමට විශේෂිත සායන හෝ පහසුකම් නොමැති අතර එමනිසා ඔවුන් අවදානමට ගොදුරු වීමේ අවස්ථා ද තිබේ. ඩා බිඳු සාමූහිකය පසුගිය වසරේ සිදු කළ සායනයේදී තදබල ලෙස අවදානමට ලක් ව සිටි කාන්තා ශ්‍රමිකයන් කිහිප දෙනෙකු හඳුනා ගත් අතර ඔවුන් ප්‍රතිකාර සඳහා යොමු කිරීම ද සිදු විය.

“මේ වැඩසටහන්වල දී අපි ප්‍රජනන සෞඛ්‍ය ගැනත් ඔවුන් දැනුවත් කරනවා. ඒ වගේම ප්‍රතිකාර අවශ්‍ය අය සෞඛ්‍ය අංශ වෙත යොමු කිරීමට අදාල සම්බන්ධීකරණ කාර්යයත් අපි සිදු කරනවා” යැයි පැවසූ චමිලා තුෂාරි මෙහිලා සෞඛ්‍ය බලධාරීන්ගේ ඉදිරිපත් වීම සහ කැප වීම අගය කරන බව ද පැවසුවාය.  

In September 1984, the Katunayake Catholic Church was the home of the Da Bindu Collective. Rev. Vivian Fernando, who was dedicated to the service of the church, laid the foundation for the formation of the Da Bindu Collective by listening to the injustices being inflicted on working women in the trade zone. 

Not only did legal and medical clinics run for working women who had been abused and injustices, but they also had library facilities, exposure programs, sharing experiences with others, and handing out leaflets on issues related to women. Also, exhibitions on disasters in the trade zone were a common sight near the Katunayake mosque.

“Da Bindu” newspaper was an iconic path for the fight

It was on these steps that the Da Bindu newspaper was born. It was an opportunity to speak out to the world about the injustices taking place in the trade zone. The Dabindu newspaper also showcased the creative talents of the workers and directed them to other activities that would enhance their skills.

Participate in financial aid organizations, form cooperative committees, stand up against workers ‘injustices, join trade unions, contribute to May Day Women’s Day celebrations, and participate in workshops on women workers’ conferences abroad to develop knowledge and understanding. Being able to take, the Da Bindu Collective learned during this time.

Samanmali, guiding as a star

As a member of Da Bindu, Starting Cluster H. I. Samanmalee continues to be a great strength and guide to the organization today. She says the Da Bindu Collective is a social movement that has brought the voices of women workers working in the Katunayake trade zone to the outside world for the past 38 years.

The Da Bindu Collective is a small group of women who began their journey against the various forms of violence and coercion that women workers face, forcing management to do justice to the problems that women workers face daily.

The JR Jayewardane government that came to power in Sri Lanka in 1977 severely trampled on workers’ rights, brought in foreign investors, and made them work for cheap labor. They also undermined the prevailing labor laws in Sri Lanka and especially the guaranteed laws of trade union formation.

One of the consequences of its massacre of the working class, which began with the suppression of the July 1980 strike, was the weakening of the mainstream trade unions that had existed until then. Reflecting on this past, Samanmalee says that the repression launched in the early 1980s laid the foundation for the formation of the Da Bindu Collective.

Opportunities to work with various parties to promote ethnic rights, human rights, and democracy also strengthened the organization later, Samanmalee says.

“By now, the Da Bindu Collective is an organization registered as a trade union. We can therefore more effectively intervene in the issues of workers, especially working women. We are intervening not only in Katunayake and Biyagama but also in the North and East. ” stated Chamila Thushari, Program Officer, Da Bindu Collective.

Chamila Thushari says that while her organization has been contributing to the struggle to improve the living standards of working women for three decades, exploitation is still taking place. “Even during this epidemic, women working in free trade zones like Katunayake were considered as second-class citizens.

Chamila Thushari, Play a leading role for workers rights

We continue to shout against the injustice that is happening. Also, meet the authorities and find solutions. We are working to contribute to the formulation of laws and policies, and to call for international intervention. We do all this for workers’ rights. ” She says.

Jayani has been with the Da Bindu Collective for some time. She says the welfare services provided by the Da Bindu Collective for working women should never be forgotten. “In recent days, we have provided food and sanitation assistance to many working women who have been left destitute.

If we did not do so, some would be very helpless. Says Jayani. She points out that Da Bindu is also playing a major role in preventing problems such as the hygiene of working women in the free trade zone, especially reproductive health. Among this program to promote the knowledge of the working class. It promotes knowledge in various fields.

“This is an ongoing struggle and we have a responsibility to continue to represent the working people in the region,” she said.

“Organizations like Da Bindu came forward against the last bad situation at that time. The police also arrested Vivian Gunawardena who had come to distribute a leaflet near a factory in the early days. ” That is the memory of Brito Fernando, a social activist. “We were the ones who opposed that trend. That means other organizations, including Da Bindu. I remember we forcibly distributed leaflets and took an initial step to eliminating that situation.

Brito Fernando, social activist

I was also arrested that day. When a worker at Star Garment wrote a poem and lost her job, we were able to stage a massive protest. Finally, the worker got her job back. Brito Fernando thus recalls the memory. “At that time there was a card that allowed girls to go to the toilet and limited the frequency. The girls called it the Chu Card. ” The result of these battles was the abolition of the last of such evils.

Congratulations to the Da Bindu Collective who contributed to all these battles, ”said Brito Fernando. But, he points out that workers in the free trade zone must continue to be organized with a progressive goal.

Roshini Weerasinghe is a young woman who came to work in the trade zone from Bandarawela. She says the Da Bindu Collective has the honor of caring for outsiders like her without getting isolate. “The Da Bindu Collective really taught us about our rights and labor laws. Not only that but living safely and with dignity. That is why we love Da Bindu in addition to congratulating them, ”says Roshini.

Roshini Weerasinghe – A young girl who came to the DaBindu umbrella as an outsider.

Read Sinhala Article – සිංහලෙන් කියවන්න

1984 සැප්තැම්බර් මස ඩා බිඳු සාමූහිකයට තිඹිරි ගෙය වූයේ කටුනායක කතෝලික පල්ලිය යි. එම පල්ලියේ දේව සේවයට කැප ව සිටි ගරු විවින් ප්‍රනාන්දු කන්‍යා සොයුරිය වෙළෙඳ කලාපයෙ කම්කරු ස්ත්‍රීන්ට සිදුවන අසාධාරණකම් වලට සවන් දීම නිසා ඩා බිඳු සාමූහිකය බිහි වන්නට පදනම නිර්මාණය විය. අසාධාරණයට හා හිංසනයට ලක් වූ ශ්‍රමික කතුන් වෙනුවෙන් නීති හා වෛද්‍ය සායන පැවැත්වීම පමණක් නොව ඔවුන්ට පුස්තකාල පහසුකම්, නිරාවරණ වැඩසටහන් වෙනත් අය සමඟ අත්දැකීම් බෙදා ගැනීම්, ස්ත්‍රීන්ට අදාල ගැටළු පිළිබඳ අත් පත්‍රිකා බෙදීම ආදිය මේ මුල් කාලයේ වැඩ ලැයිස්තුවේ අංග විය. එසේම, වෙළෙඳ කලාපය තුල සිදුවන ව්‍යසනයන් පිළිබඳව ප්‍රදර්ශන කටුනායක පල්ලිය අසල සුලබ දසුනක් විය.

මේ පියවර මතින් ඩා බිඳු පුවත්පතද උපන්නේ ය. වෙළඳ කලාපය තුළ සිදුවන අසාධාරණය ලොවට හඬගා පැවසීමට ඉන් අවස්ථාව උදා විය. එමෙන්ම ඩාබිඳු පුවත්පත හරහා කම්කරුවන්ගේ නිර්මාණ හැකියාවන් එළිදැක්වීම ඔවුන්ගේ නිපුණතාවන් උද්දීපනය වන ආකාරයේ වෙනත් ක්‍රියාකාරකම් වෙත යොමු කිරීමද සිදු විය.

මූල්‍ය ආධාර සපයන සංවිධාන සමඟ එකතුවීම, සහයෝගීතා කමිටු පිහිටුවා ගෙන කම්කරුවන්ට සිදුවන අසාධාරණයන්ට එරෙහිව නැගී සිටීම, වෘත්තීය සමිති සමඟ සම්බන්ධ වීම, මැයි දින ස්ත්‍රී සමරුම් වලට දායකත්වය ලබාදීම යනාදිය හා විදෙස් රටවල් වල පවතින ස්ත්‍රී කම්කරුවන්ගේ සම්මන්ත්‍රණ වැඩමුළුවට සහභාගිත්වයෙන් දැනුම හා අවබෝධය වර්ධනය කර ගැනීමට අවස්ථා ලබා ගැනීමට හැකි වීම, ඩා බිඳු සාමූහිකය මේ කාලය තුළ උගත්තේය.

සමන්මලී ඩා බිඳු සමූහයට සවියක් වෙමින්

ඩා බිඳු ආරම්භක පොකුරේ එච්. අයි සමන්මලී අද ද ඉමහත් ශක්තියක් වෙමින් සංවිධානයට මඟ පෙන්වන්නියයි. ඇය පවසන්නේ, ඩා බිඳු සාමූහිකය යනු පසුගිය තිස් අට වසරක් පුරා කටුනායක වෙළඳ කලාපය තුළ සේවය කරන ස්ත්‍රී කම්කරුවන් ගේ හඬ බාහිර ලෝකය වෙත ගෙන ආ සමාජ ව්‍යාපාරය බවයි. ස්ත්‍රී කම්කරුවන්ට එදිනෙදා විඳින්නට සිදුවන ගැටලු වලට සාධාරණයක් ඉටු කරන ලෙස කළමනාකරණය වෙත බල කරමින් කම්කරු ස්ත්‍රීන්ට විදින්නට සිදු වූ විවිධ ප්‍රචණ්ඩත්වයට හා බලහත්කාරකම් වලට එරෙහි වෙමින් ගමන ආරම්භ කළ කුඩා ස්ත්‍රී කණ්ඩායමක් ප්‍රයත්නය ඩා බිඳු  සාමූහිකයයි.

1977 ලංකාවේ බලයට පත් වූ ජේ.ආර් ජයවර්ධන රජය දැඩි ලෙස කම්කරු අයිතීන් පාගා දමා, විදේශීය ආයෝජකයින් රටට ගෙන්වා ලාභ ශ්‍රමය ට වැඩ ගන්නට සැලසුවේය. ලංකාවේ පිහිටි බලාත්මක වූ කම්කරු නීති සහ විශේෂයෙන්ම වෘත්තීය සමිති තැනීමේ සහතික කළ නීති ද සුනුවිසුනු කර දමන්නට ඔවුන් කටයුතු කළේය. 1980 ජූලි වැඩ වර්ජනය මර්දනය කිරීමෙන් ආරම්භ වූ එහි කම්කරු පංති සංහාරයේ එක් ප්‍රතිඵලයක් වූයේ ඒ දක්වා පැවතුනු ප්‍රධාන ධාරාවේ වෘත්තීය සමිති බෙලහීන කිරීමයි. මේ අතීතය ආවර්ජනය කරන සමන්මලී පවසන්නේ, 1980 දශකයේ ආරම්භක සමයේ දියත් වූ මර්ධනය ඩා බිඳු සාමූහිකය බිහිවීමට අඩිතාලම දැමූ බවයි.

පසුකාලීනව, ජනවාර්ගික අයිතිවාසිකම්, මානව හිමිකම්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආදිය ප්‍රවර්ධනය සඳහා විවිධ පාර්ශව සමග කටයුතු කිරීමට ලද අවස්ථාවන්ද සංවිධානයට ජවයක් වූ බව සමන්මලී පවසන්නී ය.

“මේ වෙද්දි ඩා බිඳු සාමූහිකය කියන්නේ වෘත්තීය සමිතියක් ලෙසත් ලියාපදිංචි වුණ සංවිධානයක්. අපිට ඒ නිසා වඩාත් ශක්ති සම්පන්නව කම්කරුවන්ගේ විශේෂයෙන්ම කම්කරු ස්ත්‍රීන්ගේ ප්‍රශ්නවලට මැදිහත් වෙන්න පුලුවන්. ඒ මැදිහත් වීම අපි කටුනායකදි, බියගමදි විතරක් නෙවෙයි උතුරු නැගෙනහිරදිත් කරනවා.” එසේ පවසන්නේ ඩා බිඳු සාමූහිකයේ වැඩසටහන් නිලධාරිනිය චමිලා තුෂාරි ය.  සිය සංවිධානය දශක තුනක් තිස්සේ කම්කරු කතුන්ගේ ජීවන තත්ත්වය වඩා සුවදායක කිරීමේ අරගලයට දායක වෙමින් සිටියදී තවමත් සූරා කෑම සිදුවන බව චමිලා තුෂාරි පවසයි. “මේ වසංගත කාලෙදිත් කටුනායක වගේ නිදහස් වෙළඳ කලාපවල වැඩකරන කාන්තාවො සැළකුණේ දෙවන පෙළ පුරවැසියො ගානට. අපි දිගටම කෑ ගහනවා සිද්ධ වෙන අසාධාරණයට විරුද්ධව. ඒ වගේම බලධාරීන් මුණ ගැහිලා විසඳුම් සොයන්න. නීති ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනය දායක වෙන්න, ජාත්‍යන්තර මැදිහත් වීම් ඉල්ලා අපි ක්‍රියා කරමින් ඉන්නවා. මේ හැමදේම අපි කරන්නේ කම්කරු අයිතීන් වෙනුවෙන්.” යැයි ඇය පවසන්නීය.

ජයනි, ඩා බිඳු සාමූහිකයේ සේවය කරන්නේ කාලයක සිට ය. ඇය පවසන්නේ ඩා බිඳු සාමූහිකය කම්කරු කාන්තාවන් වෙනුවෙන් සිදු කරන සුබ සාධන සේවාවන් කිසිසේත් අමතක කළ යුතු නැති බවයි. “පහුගිය දවස්වල අසරණ වුණ හුඟක් කම්කරු ස්ත්‍රීන් වෙනුවෙන් කන බොන දේවල්, සනීපාරක්ෂක අවශ්‍යතා ලබා දෙන්න අපි කටයුතු කළා. එහෙම අපි නොකළ නම් සමහරු ඉතාම අසරණ වෙනවා. යැයි ජයනි පවසයි. ඇය පෙන්වා දෙන්නේ නිදහස් වෙළඳ කලාපයේ ශ්‍රමික කතුන්ගේ සනීපාරක්ෂාව විශේෂයෙන්ම ප්‍රජනන සෞඛ්‍ය ආදී ගැටලු නිවාරණය වෙනුවෙන්ද ඩා බිඳු විශාල වැඩ කොටසක් ඉටු කරමින් සිටින බවයි. ඒ අතරට ශ්‍රමික පිරිස්වල දැනුම ප්‍රවර්ධනය සඳහා දියත් වන වැඩසටහන්ද තිබේ. එහිදී විවිධ ක්ෂේත්‍රවලට අදාලව දැනුම ප්‍රවර්ධනය සිදු කරයි. “මේ අරගලය නොනවතින අරගලයක් අපිට ඉදිරියටත් කලාපයේ කම්කරු පිරිස වෙනුවෙන් පෙනී සිටින වගකීමක් තියෙනවා” යැයිද ඇය පැවසුවාය.

බ්‍රිටෝ ප්‍රනාන්දු

“ඒ කාලේ තිබුණු අන්තිම නරක තත්ත්වයන්ට එරෙහිව තමයි ඩා බිඳු වගේ සංවිධාන පෙරට ආවෙ. මුල් කාලේ කම්හලක් ගාව පත්‍රිකාවක් බෙදන්න ආපු විවියන් ගුණවර්ධනත් පොලීසිය අත්අඩංගුවට ගත්තා.” ඒ සමාජ ක්‍රියාධාර බ්‍රිටෝ ප්‍රනාන්දු ගේ මතකයයි. “අපි තමයි ඒ ප්‍රවණතාවට එරෙහි වුණේ. ඒ කියන්නේ ඩා බිඳු ඇතුළුව තවත් සංවිධාන. මට මතකයි අපි බලෙන් පත්‍රිකා බෙදලා ඒ තත්ත්වය නැති කරන්න ආරම්භක පියවරක් ගත්තා. මාවත් එදා අත්අඩංගුවට ගත්තා. ස්ටාර් ගාමන්ට් එකේ ළමයෙක් කවියක් ලියලා රස්සාව නැති වුණාම දැවැන්ත විරෝධතාවක් කරන්න අපිට පුලුවන් වුණා. අන්තිමට ඒ ළමයට රස්සාව නැවත ලැබුණා. බ්‍රිටෝ ප්‍රනාන්දු එලෙස මතකය ආවර්ජනය කරයි. “ඒ කාලේ ළමයින්ට වැසිකිළි යන්න අවසර දෙන සහ වාර ගණන සීමා කළ කාඩ් එකක් තිබ්බා. ඒකට ළමයි කිව්වේ චූ කාඩ් එක කියලා.” ඒ වගේ අන්තිම නරක දේවල් අහෝසි කිරීම මේ සටන්වල ප්‍රතිඵල වුණා.  මේ හැම සටනකටම දායක වුණ ඩා බිඳු සාමූහිකයට මම සුබ පතනවා” යැයි බ්‍රිටෝ ප්‍රනාන්දු පවසයි. ඒ අතර ඔහු පෙන්වා දෙන්නෙ නිදහස් වෙළඳ කලාපයේ ශ්‍රමිකයන් තවදුරටත් ප්‍රගතිශීලි අරමුණෙන් සංවිධානය විය යුතු බවයි.

රෝෂිණී වැනි යුවතියන් ඩා බිඳු ඇසුරේ උගත් දේ බොහෝ ය.

රෝෂිණී වීරසිංහ බණ්ඩාරවෙල සිට වෙළඳ කලාපයේ සේවයට පැමිණි යුවතියකි. ඇය පවසන්නේ, තමන් වැනි ආගන්තුක ශ්‍රමිකයන්ට අතරමං වන්නට නොදී රැක බලා ගැනීමේ ගෞරවය ඩා බිඳු සාමූහිකය වෙත හිමි වන බවයි. “අපිට ඇත්තටම අපේ අයිතිවාසිකම් ගැන, කම්කරු නීති ගැන කියලා දුන්නේ ඩා බිඳු සාමූහිකය. ඒ විතරක් නෙවෙයි ආරක්ෂිතව ගෞරවයක් ඇතිව ජීවත් වෙන හැටිත්. ඒ හින්දා තමයි අපි ඩා බිඳු සාමූහිකයට සුබ පතනවට අමතරව ආදරය කරන්නේ” යැයි රෝෂිණී පවසන්නීය.

The government has taken steps to shut down the country as the Delta strain of the Covid 19 global epidemic spreads rapidly. At the request of various parties, including the trade unions. The closure for the next 10 days from August 21, 2021 has now been extended to September 06.

It is clear that the closure of industries in free trade zones is not possible even though many public and private institutions other than essential services have been shut down. It is because of the Free Trade zones that the foreign exchange crisis we are facing at the moment can be alleviated to some extent. Addressing the nation recently, the President also emphasized the importance of keeping factories open.

However, the Da Bindu Collective emphasizes that it has not taken the necessary steps to ensure the health of workers employed in Free Trade zones across the country, which are essential for the country’s foreign exchange earnings. The Dabindu Collective said that they had faced many difficulties during the outbreak of the epidemic and called on the government to take immediate action to resolve the issue.

At a recent joint press conference with several organizations advocating for workers’ rights in free trade zones, Chamila Thushari, on behalf of the Da Bindu Collective, pointed out that the situation with regard to women workers is extremely sensitive. In a letter to Labor Minister Nimal Siripala de Silva, the groups say free trade zones, where the majority of women work, should be considered sensitive areas.

“Dollars or Human Lives?” At the press conference held in May, the participants stressed that the owners of the factories who appreciate the non-closure measures for foreign orders do not provide the basic facilities required by the workers.

Commenting on the discussion, Chamila Thushari of Dabindu Collective said that no one was interested in finding out about the workers who fell victim to the epidemic. She stressed that the authorities should take steps to protect the dignity, job security, health, and social security of those who are called to work on foreign exchange requirements at a time when the country’s economy is collapsing.

Chamila Thushari pointed out the issues

සිංහල භාෂාවෙන් කියවන්න

කොවිඩ් 19 ගෝලීය වසංගතයේ ඩෙල්ටා ප්‍රභේදය සීඝ්‍රයෙන් පැතිර යද්දී රට වසා දැමීමට රජය පියවර ගෙන තිබේ. ඒ වෘත්තීය සමිති ඇතුළු විවිධ පාර්ශවවල ඉල්ලීම පරිදිය. 2021 අගෝස්තු 21 වන දින සිට ඉදිරි දින 10ක් සඳහා කළ වසා දැමීම මේ වනවිට සැප්තැම්බර් 06 වැනිදා තෙක් දීර්ඝ කර තිබේ.

එහිදී අත්‍යවශ්‍ය සේවා හැර සෙසු රාජ්‍ය හා පෞද්ගලික ආයතන රැසක් වසා දමනු ලැබූවද නිදහස් වෙළඳ කලාපවල කර්මාන්ත වසා දැමීම කළ නොහැකි බව බලධාරීහු පවසති. ඒ මේ අවස්ථාවේ මුහුණ දී සිටින විදේශ විනිමය අර්බුදය යම්තාක් දුරකට සමනය කරගත හැකි වන්නේ ආයෝජන ප්‍රවර්ධන කලාප මගින් නිසා විය යුතුය. එසේම පසුගියදා ජාතිය ඇමතූ ජනාධිපතිවරයාද කර්මාන්ත ශාලා විවෘත කර තැබීමේ වැදගත්කම අවධාරණය කළේය. එහෙත්, නිදහස් වෙළඳ කලාපයන්හී සේවයේ නියුතු පිරිස්වල සෞඛ්‍ය ආරක්ෂාව තහවුරු කිරීම හෝ ඔවුන්ට අවශ්‍ය අනෙකුත් පහසුකම් සම්පාදනය පිළිබඳ කිසිදු අදහසක් එහිලා ප්‍රකාශ වූයේ නැත.

අපනයන ඉලක්ක සපුරා ගැනීමට උත්සාහ කරමින් තිබියදී, රටට අත්‍යවශ්‍ය විදේශ විනිමය උපයා දෙන රට පුරා පිහිටි ආයෝජන ප්‍රවර්ධන කලාපවල සේවයේ නියුක්ත ශ්‍රමිකයින්ගේ සෞඛ්‍ය ආරක්ෂාවට අදාල අත්‍යවශ්‍ය පියවර ගෙන නොමැති බව ඩා බිඳු සාමූහිකයද අවධාරණය කරයි. වසංගතය ආරම්භක අවස්ථාවේදීද ඔවුන් බරපතල අපහසුතා රැසකට මුහුණ දුන් බව පවසන ඩාබිඳු සාමූහිකය රජයෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ වහා මැදිහත් වී ගැටලු විසඳීමට පියවර ගන්නා ලෙසයි.

නිදහස් වෙළඳකලාපවල සේවක අයිතීන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින සංවිධාන කිහිපයක් සමග පසුගියදා පැවති ඒකාබද්ධ මාධ්‍ය හමුවකදී ඩා බිඳු සාමූහිකය වෙනුවෙන් චමිලා තුෂාරි පෙන්වා දුන්නේ, කාන්තා ශ්‍රමිකයන් සම්බන්ධ තත්ත්වය අතිශයින් සංවේදී බවයි. කම්කරු අමාත්‍ය නිමල් සිරිපාල ද සිල්වාට ලිපියක් යොමු කරමින් එම සංවිධාන ප්‍රකාශ කරන්නේ කාන්තාවන් බහුතරය සේවය කරන නිදහස් වෙළඳ කලාප සංවේදී පරිශ්‍ර ලෙස සැළකිය යුතු බවයි.

“ඩොලර් ද මනුෂ්‍ය ජීවිතද?” මැයෙන් පැවැත් වූ මෙම මාධ්‍ය සාකච්ඡාවේදී, ඊට සම්බන්ධ වූ පිරිස අවධාරණය කළේ විදෙස් ඇණවුම් වෙනුවෙන්, කර්මාන්ත ශාලා වසා නොදැමීමේ පියවර අගය කරන ඒවායේ හිමිකරුවන් ශ්‍රමිකයන්ට අවශ්‍ය මූලික පහසුකම් නොදෙන බවයි.

මෙම සාකච්ඡාවේදී අදහස් දැක්වූ ඩාබිඳු සාමූහිකයේ චමිලා තුෂාරි වැඩිදුරටත් ප්‍රකාශ කළේ, වසංගතයේ ගොදුරු බවට පත් වූ ශ්‍රමිකයන් ගැන සොයා බැලීමට කිසිවෙකු උනන්දු නොවන බවයි. රටේ ආර්ථිකය කඩා වැටී අවස්ථාවක විදේශ විනිමය වුවමනාව මත සේවයට කැඳවන ඔවුන්ගේ ගරුත්වය, රැකියා සුරක්ෂිත බව, සෞඛ්‍යාරක්ෂාව, සමාජ සංරක්ෂණය ආරක්ෂා කිරීමට බලධාරීන් පියවර ගත යුතු බවද ඇය එහිදී අවධාරණය කළා ය.

චමිලා තුෂාරි මාධ්‍ය හමුවේදී අදහස් දක්වමින්
to top